Het maken van dingen…
het heeft iets magisch, iets artistieks. Terwijl ik het Rijksmuseum bezoek
bekijk ik schilderij na schilderij. Ik kan niet helemaal opgaan in schilderijen
zoals mijn vriendin, maar dat betekent niet dat ik het vakwerk niet apprecieer. Er is zoveel liefde, zoveel
moeite, zoveel tijd in gegaan om deze uiterst gedetailleerde meesterwerken te
maken. De schilder moet zijn werk heel leuk gevonden hebben.
Ik probeer me te verplaatsen in de schilder. Wat was de
schilder aan het denken toen hij de eerste streep met zijn kwast maakte? Hij had een idee. Een idee van hetgeen
dat op het doek moest komen. Niet wat er precies op het doek moest komen, maar
een idee. Een beginpunt.
Hoe komt hij van idee tot schilderij? Hoe beheerst hij de
kwast met zo’n kwaliteit dat hij zo’n detail erop kan krijgen? Zo gedetailleerd… Wat maakt dat hij dat wel
kan en ik niet?
Ik verplaats me weer in de schilder. Hij denkt aan welke methode
geschikt is om zijn doel te bereiken. Hij denkt aan alle schilderijen die hij
gemaakt heeft, hij denkt aan de manieren hoe hij geschilderd heeft… en vervormt
deze. Vormpjes, trucjes, beheersing van
de kwast. Het is niet meer het einddoel dat hem inspireert, maar het maken,
het maken van een meesterwerk. Hij voelt zich de meester in wat hij doet… meester….
Hij is de meester.
Dit is mijn visualisatie hoe hij zich gevoeld heeft. Dit is
namelijk een gevoel dat ik zelf ken, ook al kan ik volledig niet schilderen. Maar
ik maak ook dingen. En in het creëren komen deze gevoelens naar de oppervlakte….
als ik bezig ben in Excel.
Al vanaf de eerste opdracht die mijn vader mij gaf in Excel,
ben ik dit medium gaan appreciëren. Mijn hoofd doet iets met de formules dat ik
bijna nergens anders krijg. Een gevoel dat ik kan doen wat ik wil, dat ik kan
proberen, experimenteren en mezelf kan ontwikkelen: Vakmanschap.
Ik krijg een probleem opgezadeld en de Excel formules dansen
in mijn hoofd. De knoppen, de functies, de achterdeurtjes, het gebruiken en
misbruiken van de regels die Excel me geeft. En met elk probleem dat ik trotseer,
gaat mijn hoofd door een serie mogelijkheden van methodieken die ik al eens
eerder uitgevoerd heb tot fantasieën die ik graag zou willen verwezenlijken. Ik
voel me de beheerser van de elementen,
een smid met een hamer, de hand die de nieuwe werkelijkheid creëert. Ik voel me “een schepper”.
En dat is het gevoel van Vakmanschap: het “beheersen van
elementen” om te kunnen “scheppen” wat je wilt. En dan wordt het gevoel van scheppen sterker dan het
gevoel van het eindresultaat. En wat voor de een schilderkunst is, is voor de
ander Excel, en voor onderzoek doen naar dieren.
En de vraag voor jou is… Waarin ben jij een Schepper?
Lompe Luiten
De enige echte
